"Czerwień rubinu" Kerstin Gier

Migrena, zawroty głowy, mdłości i drżenie nóg to objawy jakie pojawiają się na kilka minut, czasem godzin przed niekontrolowaną podróżą w czasie. Rodzina szesnastoletniej Gwendolyn z zapartym tchem czeka, aż wyżej wymienione dolegliwości pojawią się u Charlotte, która została odpowiednio wychowana i przygotowana, aby w przyszłości móc bez problemu podróżować w czasie, i co najważniejsze, odpowiednio się zachować w odwiedzanych miejscach. Wyobraźcie sobie miny szanownej rodzinki kiedy okazuje się, że to nie Charlotte odziedziczyła gen podróży, ale ten zaszczyt spotkał całkowicie do tego nieprzygotowaną Gwen. To Charlotte jest wzorową uczennicą, to ona pobierała lekcje tańca, fechtunku i jazdy konnej, uczyła się języków i przede wszystkim historii. Gwendolyn jest w tych sprawach zielona i absolutnie (według niektórych członków rodziny) nie nadaje się do odbywania jakichkolwiek podróży.
Sama Gwen jest tym faktem nieco zaniepokojona, ma dość zadawania pytań, okazuje się, że wraz z każdą odpowiedzią wie coraz mniej. Jest zagubiona, a chętnych do wytłumaczenia o co chodzi nie ma zbyt wielu.
Razem z innym podróżnikiem w czasie Gideonem mają do wypełnienia tajną misję, a pomóc im w tym ma tajemniczy przyrząd chronograf.

Czerwień rubinu to pierwszy tom Trylogii czasu, w związku z tym ma otwarte zakończenie a całość czyta się jak ponad trzystustronicowy prolog, wprowadzenie do opowieści. Kiedy zagłębimy się w losy młodych bohaterów, okazuje się, że to już koniec i nie pozostaje nic innego jak zaopatrzyć się w kolejną część, co też mam zamiar niezwłocznie uczynić, ponieważ podobała mi się ta historia. Polubiłam Gwen, która nie jest typem 'malowanej lali', a kiedy trzeba umie posłużyć się szpadą, ale polubiłam też Charlotte, w założeniu tą gorszą i wredniejszą bohaterkę. Autorka przedstawiła nam dwie dziewczyny, rówieśniczki w taki sposób, że wzorowa uczennica to w oczach koleżanek i kolegów nudny prymus, natomiast mniej zdolna i nie starająca się swej wiedzy pogłębiać (szczególnie z historii, której znajomość okaże się bardzo przydatna) dziewczyna to fajna kumpela jest. Ale to szczegół.

Czyta się tę powieść błyskawicznie. Mamy ciekawie zarysowaną intrygę, a dodatkowo przed każdym rozdziałem pojawiają się Kroniki Strażników. Nie ma zbytnio rozwiniętego wątku miłosnego, co akurat dla mnie jest plusem (chociaż nie wiem jak jest w kolejnych częściach). Pojawia się również motyw kamienia filozoficznego.
Jeśli macie ochotę razem z Gwen i Gideonem podróżować w czasie, przeżywać ciekawe, czasem niebezpieczne przygody i całkowicie zatracić się w czasie i przestrzeni, sięgnijcie po Czerwień rubinu.
5/6