"Zagubiona przeszłość" Jodi Picoult

Czy Jodi Picoult, amerykańska pisarka, autorka bestsellerów, specjalistka w pisaniu książek na kontrowersyjne tematy może jeszcze czymś zaskoczyć? Wszystko już w sumie było, śmiertelna choroba dziecka, homoseksualizm, molestowanie seksualne przez księdza, duchy, zjawiska nadprzyrodzone i nie pamiętam co jeszcze. W każdym bądź razie autorka znana jest z tego, że w swoich książkach potrafi upchnąć nie jeden, ale nawet kilka kontrowersyjnych tematów.

W Zagubionej przeszłości mamy do czynienia z tematem alkoholizmu, szukaniem własnej tożsamości, odkrywaniem siebie na nowo i oczywiście z miłością. Delia Hopkins, szczęśliwa mama kilkuletniej Sophie, narzeczona prawnika, przyjaciółka dziennikarza, prowadzi dość szczęśliwe życie w małym miasteczku w stanie New Hampshire. Ma satysfakcjonującą pracę, razem z ukochanym psem (a raczej suką) pomaga przy poszukiwaniu zaginionych osób. Kobietę coraz częściej nawiedzają dziwne wspomnienia, wizje których nie potrafi umiejscowić w czasie ani sensownie wytłumaczyć. Pewnego dnia, wraz z wizytą policjanta, życie Delii wywraca się do góry nogami, a to co było do tej pory pewne i jasne, już takie nie jest. Zawodzą bliscy. Kim w takim razie jest Delia? Czy będzie potrafiła wybaczyć  i odzyska utracony czas?

Uwielbiam Jodi Picoult, przeczytałam wiele powieści tej autorki, jednak tym razem pani Picoult niczym mnie nie zaskoczyła, a jej opowieść nie porwała i nie cisnęła na usta tysiąca pytań, jak było chociażby  w przypadku Bez mojej zgody. Nie potrafiłam utrzymać stanu skupienia dłużej niż kilkanaście minut, potem moje myśli wędrowały wszędzie, skrzętnie omijając fabułę. Mamy młodą zagubioną kobietę niepewną kim jest i dokąd zmierza, dwóch zakochanych w niej przyjaciół, z których jeden jest jej narzeczonym, chyba jednak niezbyt kochającym, o czym będziemy się mogli później przekonać. Moim zdaniem facet zbyt szybko się poddał, ale kto tam zrozumie młodego prawnika w szponach nałogu.
Delia to z kolei typ sierotki, ze swojej strony wolałabym, żeby autorka więcej uwagi poświęciła jej ciekawej pracy, ale tak nie jest.  Z Delią każdy obchodzi się jak z jajkiem, a pełna sprzeczności kobieta w końcu nie wie: wybaczyć czy nie, odejść czy zostać, itp.
Picoult w swą  opowieść wtrąca również wątek, powiedziałabym magiczny, nadprzyrodzony,  dotyczący wierzeń Indian z plemienia Hopi, mam na myśli chociażby piórko o niezwykłej mocy. Niestety jak szybko ten wątek powstał, tak szybko zniknął wraz z Ruthann.

Historię poznajemy z perspektywy kilku osób, miłośnikom Picoult taka konstrukcja powieści jest bardzo dobrze znana. Autorka rozkłada na czynniki pierwsze każde uczucie, emocje i wątpliwości jakie targają bohaterami. Poznajemy ich od podszewki.
Z własnego doświadczenia wiem, że autorka potrafi swoimi powieściami przykuć czytelnika do fotela na długie godziny, nie pozwalając oderwać się nawet na chwilę. Zagubioną przeszłość czyta się przyjemnie, ale bez wypieków na twarzy, bez większych emocji, choć były momenty które czytałam z wielkim zainteresowaniem, a mianowicie sceny z życia więziennego, w którym wyznacznikiem szacunku i hierarchii jest rasa z jakiej pochodzisz i to z kim się zadajesz. To było dobre i mocne. Jak zwykle nie można odmówić autorce właściwej sobie wrażliwości i spojrzenia na otaczający świat bez zbędnego oceniania. Czytelnikom którzy mają zamiar zapoznać się z twórczością Picoult nie polecam tej powieści na pierwsze spotkanie, Picoult może więcej.